سروده ای تقدیم به خاتون ایرانیان ، حضرت فاطمه معصومه (س)
من که آواره و شیدا شده و داغونم
برده و سائل درگاه چو تو خاتونم
چشمه ی پاک وجود تو به قرآن کوثر
جرعه ای نه که به یک قطره آن مجنونم
ای به قم خفته عزیز دل خاتون بزرگ
به علیکی به سلامم زِ درت ، ممنونم
می کِشد سوزِ غریبی به درت جانم را
گر کُشد بر درِِ تو - شوق مرا - مرهونم
ای صبا رو به خراسان و زِ شه رخصت گیر
که به قم با دل صدپاره کنی مدفونم
کاش این فاطمه ی خفته به قم روزِ جزا
به «امید» این همه گوید که مَنَش خاتونم
اثرِ : گدای درِ آلِ موسی بن جعفر (ع)، علی علی زاده (امید سلماسی)
برچسب: حضرت معصومه (س),
نویسنده: ع.ع